دل  به زنجیر غمت مسعله ها داشت که منرفته.  رفته دلم.         از دوری تو  آه کشیدچاره درد نبودت  همه شب.     خوابم. بودکان هم هر شب زسرم بسکه نبودی بپریدچند فرسخ زتو دور اینهمه حاشا   کردمبس زدم    زجه همه عالم و   آدم  فهمیدکه منی سوختم   هر ثانیه از این دوریسر هر     هفته دلم تنگ شد و می لرزیدخود به هر خواب زدم  خواب چکارم میکردتا زمانی      که مرا   چشم نفهمی   گریید  من چه باید بنویسم که شکستم  ای دوستجای خالی تو هر لحظه که چشمانم   دید هادی غریب  ۱۳۹۶

هرروز.     من بدون تو یک آه می شودقلبم عجیب کوچک و چون کاه می شود از من بجا مانده دلی سخت تنگ و هیچون یوسف فتاده به در چاه. می شوددانم ندانم که کجا پای می نهم. تنها به آنجا که تو را   راه. می شودیک کوه دوری و یکی دل میان آنباعث به دلتنگی گه. گاه.  می شود.اینجا تمام آدمیان سنگ می زنندبر چهره ای که روز و شبش ماه می شودتنها سکوت تلخ منو  حرف های تو محکوم رعیت به مثل شاه می شود هادی غریب   ۱۳۹۶

دنیای شیرین و می و جام شوکرانچه امتیاز ها که ندادی  به دیگرانیک عده شد قسمتشان کوه دلخوشیاز ما  جویی مقابل دریای بیکرانزحمت و نیمه های شب و خون های دلروی حصیر خالی و نه فرش قیطران بسیار شرمنده شدیم هیچکس ندیدخردیم از شهریه ها  چوب خیزراننه بیمه و نه دلخوشی کار   عاقبتکاری نکرد مجلس و اجلاس تا سرانبا درک پایین چه شود باز غیر از اینجز کار هایی که بماندیم خود در آنمدرک و درس هیچ کدامش  نشد بماحل مشکلی نشد ز پسرها و دخترانبا فیش آب و گاز و تل و برق آخرش سردی بماند و خنده ی تلخی ز بهترانگویی که این پول به دلها عصاره کرد عاشق فتاده بر روی پاهای    دلبرانتا هست این است و یکی نیست این وسطماخود بخود نموده و نه شیر مادران23/9/96